Zondagnacht, omstreeks twaalf uur landen we in Perth, de metropool van de Australische westkust. Direct na aankomst genieten we van de Australische gastvrijheid want Ben, een vage kennis van op de Gentse Feesten, komt ons ophalen. Na een toeristische rondrit doorheen de stad krijgen we een eigen kamer met badkamer toegewezen en ’s ochtends verrast hij ons met een stevig ontbijt. Eens we wat nieuwe krachten hebben opgedaan gaan we op zoek naar een huurauto, windsurfspullen en een golfsurfplank. Er wacht ons nog één overnachting bij Ben voor onze trip echt kan beginnen!  

Geraldton is onze eerste bestemming. De stad ligt 450 kilometer boven Perth en staat bekend om zijn verscheidene surfspots. Één daarvan is Point Moore. Point Moore is een lagune met zowel links en rechts een shallow reef. In de vooravond bereiken we deze spot waar we meteen met Ben een light wind sessie starten. Het is een leuke eerste kennismaking maar voor de komende weken mag het toch iets meer zijn.

De volgende dag verkennen we Coronation Beach. Coronation Beach is een perfecte springspot. Na 200 meter vlak water bevindt zich een diep rif waar de golven op breken. Een vree wijze spot maar na zes maand revalidatie is het best wennen. De dagen daarna wisselen we af tussen beide spots. Hoewel we elke dag kunnen varen laat de swell ons toch een beetje in de steek. Het linkse rif van Point Moore leren we kennen als één hit and run spot. Na het maken van één move is het aangewezen te vluchten voor het onderliggend koraalrif. Gelukkig is het rif hier begroeid met wier. Zo crash je best zacht na een inschattingsfoutje.   

No worries

Spijtig genoeg zijn de slangen hier minder zachtaardig. Als ik ’s avonds naar het toilet wil, vindt zo’n beest het nodig in mijn grote teen te bijten. De verantwoordelijke van de camping waar we overnachten maakt zich niet direct zorgen. Toch waarschuwt hij ons na zijn geruststellende: “No worries” voor de giftige en dodelijke slangen die in en rond de camping rondsluipen. Nadat hij de wonde gestelpt heeft, geeft hij me de raad niet meer te bewegen en zo snel mogelijk naar het ziekenhuis te gaan.

Daar aangekomen verbinden de plaatselijke geneesheren mijn lichaam met enkele monitoren. Na wat bloed- en urinetests en acht uur observatie blijkt dat de bijtgrage slang niet giftig was. Zo ben ik net op tijd voor een laatste sessie op Point Moore, eer de zon wegzakt achter de horizon.

Red Bluff bluft

Hoewel de voorspellingen in Gnaraloo gunstig zijn overdrijft het plaatselijke KMI graag. Toch wagen we een gok en rijden we nogmaals 650 kilometer noordwaarts. De laatste 100 kilometer is het asfalt vervangen door verharde aarde en eens we beslissen de legendarische golfsurfspot Red Bluff te bezoeken, rijdt Ben zich volledig vast. Na heel wat graven, krikken en trekken bereiken we uiteindelijk toch onze bestemming. Tot onze grote teleurstelling voelde Red Bluff zich niet zo legendarisch die dag, het water was flat.

Omdat de volgende dagen windstil bleven, besloten we te gaan snorkelen op Ningaloo Reef in Coralbay. Coralbay is in vogelvlucht slechts 60 kilometer verwijderd van Gnaraloo maar eens we de toeristische stad bereiken, staat er al 300 kilometer meer op de teller. Toch zijn we blij met deze trip want de onderwaterfauna en -flora kan je met geen woorden beschrijven. Ontelbaar veel prachtige vissen, schildpadden, haaien, manta's vormen een schouwspel om niet snel te vergeten. Eens we terug in Gnaraloo zijn aangekomen beleven we nog drie prachtige dagen. De condities zijn ideaal en we varen tot zes uur per dag.

Na drie perfecte dagen dwarsboomt een tyfoon in het noorden de goede voorspellingen. De orkaan blokkeert de wind uit het noorden en verplicht ons te gaan wandelen in Kalbari, één van de vele national parken in de streek. Na de tocht doorheen het park bezoeken we het Western Australian Museum en chillen we er op los.

Terug naar Perth

Als de wind opnieuw komt aanwaaien, springt Michiel zijn twee maand jonge Quatro in twee. In de hoop iets met de importeur te kunnen regelen trekken we terug naar Perth. Onderweg stoppen we nog om Greenhead te varen. Greenhead heeft een offshore ligging en een rif, zo’n kilometer ver in zee. Jammer genoeg is het water flat. Na even zoeken vinden we een prachtige baai waar we samen met Maarten, Chris en de eigenaars van surfschool.be kerstavond vieren.

Eens in Perth aangekomen weet de importeur ons te vertellen dat de breuk van Michiel’s Quatro een fabricagefout is. Hij verkoopt ons een tweedehands board en twee weken later doet het garantieformulier zijn werk. Michiel krijgt een nieuwe Quatro Twin toegewezen, die trouw dienstdoet tijdens de volgende sessies in Geraldton. Beiden landen we voor het eerst onze back- en pushloops.

Light wind op Margaret River

Onze laatste weken brengen we door bij Margaret River. Helaas zijn er iets te veel golfloze dagen en zijn veel stranden gesloten. Er zit niet anders op dan het light windsurfen een kans te geven tot de weersomstandigheden omslaan. De laatste twee dagen kunnen we nog van de vetste condities genieten tot ik mijn mast breek. Ik mag voor mijn laatste sessie Michiels zeil gebruiken maar wanneer ik mijn plank tegen een dikke lip zet, ben ik bang ook zijn setje te slopen. Na anderhalve maand sessies down under is het tijd voor de terugreis naar België.

Check actiefoto's van Michiel en Pieter bij sessies.